Jak można się domyślić, wakacyjne wyprawy na Mazury wywarły wymierny skutek na życie emocjonalne i psychiczne nie tylko mojego Ojca, ale również, pośrednio, na moje. I nie chodzi tu tylko o fakt, że szczerze nie lubię ryb, a żyłkę wędkarską wykorzystałabym co najwyżej do nanizania na nią korali. Spoglądam na swój palec z pierścionkiem zaręczynowym Babci, który Dziadek kupił dla niej na Krakowskim Przedmieściu. Kim byłabym, gdyby Babcia wtedy tego pierścionka nie przyjęła? I gdzie jest żyłka?

Panie, Panowie filc mam na głowie.

Oraz bambosze* filcowe noszę.

A jak się wkurzę, zrobię se różę,

Co to ma płatki jak z filcu gatki.

* Bambosze filcowe wykonał dla mnie mój ukochany R. Teraz marzą mi się gumofilce.

Rozkraczam więc w ogrodzie statyw i liczę chmury. A Księżyc udał się do pralni nastawić pranie. Bo nasz Księżyc, podobno, jest najbardziej postępowy ze wszystkich księżyców: pomimo uwarunkowań kulturowych wyręcza żonę w obowiązkach domowych (jego żona, biedaczka, cierpi na melancholię – ale to tylko tak między nami).

Księżyc to ten w niebieskim.

*

There is something living in the roof. Something of the size of a big rat. It crawls slowly scratching the ceiling on the other side. So close. Right above my face. It has tiny, cunning red eyes and smells of burning animal fat. It hates me. Wrecks me. Gets me. Sometimes. When I let it.

So beware.

* last lomowall with my own photograph of a painting by I forgot who

Obserwowałam wczoraj starożytnego Chińczyka, który w skupieniu wycierał kieliszek, co i raz oglądając go pod światło zza grubych szkieł okularów. Zresztą już go tam widziałam kiedyś, tylko z tym kieliszkiem jakoś tak po raz pierwszy go zobaczyłam. I wszystko się zawęziło. Wtedy. Albo może wciąż tam jestem? Cholera wie, jak z tym czasem jest. Teorie Einsteina prawdopodobnie juz niedlugo o kant dupy rozbić będzie można, więc, równie dobrze, nadal siedzę w tej szczelinie wytworzonej przez kieliszek oglądany pod światło.

***

Nurtuje mnie od dawna pytanie, jak to jest, że Japonki wyglądają rewelacyjnie we wszystkim, co na siebie założą. W byle szmacie, podziurawionym podkoszulku, czy też w odzieniu od Yoshi Yamamoto prezentują się równie świetnie i do tego są niesamowicie inspirujące. Wyobrażam je sobie często w ich codziennych czynnościach domowych: gdy rano robią zupę miso, gdy myją włosy i nakładają odżywki, albo gdy pakują lunch dzieciom do szkoły w te ich wszystkie bento boxy. Jak bohaterki książek Banany Yoshimoto. W którym szczególe tkwi ten diabeł?

***

Ad memoriam from the ladies in Wong Kei:

Tom & Emy

have been coming here

for 30 years

now with their sons [both conceived in this cubicle]*

Ron & Daniel

* different handwriting

***

I wreszcie… koszmar

Śniły mi się dawne czasy, kiedy to umówiłam się z R. na naszą drugą “randkę”. Jechałam po niego na lotnisko i po drodze wypadły mi trzy zęby (w tym jedynka), a ze szpar po nich zaczął wypływać dżem truskawkowy. Trudno sobie wyobrazić gorszy koszmar! To chyba po tych chińskich pączkach.